koltuğuna yapışan siyasetçilere alışan bi bünye olduğumuzdan insanların mesleklerini, mevkiilerini terk etmeleri, jübilelerini yapmaları pek alışık olduğumuz bir durum değil malumunuz...
dün akşam teoman'ın müziği bıraktığı haberini aldık haber bültenlerinin birinden. kocaman kocam üzüntüyle bu haberi verirken bana, mutfakta kokusundan da tadından da pek haz etmediğim soğanları bir seferde doğrayıp kurtulma derdindeydim bundan olsa gerek, konuyu büyük bir olgunluk ve teoman kuulluğuyla karşıladım başta :) zaten bana göre sesi çok da güzel değildi teocan'ın müziği bırakmasında bir mahsur görmedim, doğal karşıladım. zira yaşlanmış ve yaşadığı boyuttan bıkmış olabilirdi. o da insandı ve ömrünün sonuna kadar biz onu seviyoruz diye koşuşturacak, beste çıkaracam diye ter dökecek hali yoktu... bu ilk düşüncelerim ilerleyen saatlerde kocamın olayı bi hayli içerlemesi ve internetten sevdiği şarkılarının kliplerini döndürmesi ile yerini tuhaf bi duyguya bıraktı. mantık bitmiş, geçmiş gençlik hatırlanmış, çok derinlerde bi yerlerde çalan şarkıları dinlerken neler yaşadığımı düşünmeye başladım. teoman gençliğin ilk yıllarıymış meğer, hatırladım dün akşam,güzeldi...
sonra yataktan unuttuğum teoman şarkılarını dinlemeye devam ettim, hüzünlendim biraz :)
uykum açılınca huysuzluk ettim, dön dolaş kocaya azap çektir... olmadı uyuyamadım...
kocaman kocamın kolları sarınca beni uyumuşum, misss...
not düşmek gerekirse; yer ev, takvimler 4 ağustosu gösteriyordu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder